Το άρθρο Τεχνικές συναισθηματικής απελευθέρωσης (EFT) εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Ο Βελονισμός είναι μια θεραπευτική τεχνική, η οποία μετράει χιλιετίες επιτυχίας (πρώτες αναφορές από το 4000 π.Χ.) και της οποίας η δράση αποδεικνύεται πλέον μέσω των σύγχρονων νευροβιολογικών επιστημών. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα παίζει κυρίαρχο ρόλο στον τρόπο δράσης του βελονισμού.

Τι κάνει ο βελονισμός

Ανάλογα με την πάθηση,

• Θεραπεύει
• Ανακουφίζει
• Φέρει ισορροπία – προλαμβάνει

Σε ποια συμπτώματα και παθήσεις ανταποκρίνεται

• Αυχενικό
• Οσφυαλγία
• Πόνος στον ώμο
• Πόνος στον αγκώνα ή και τον καρπό με ή χωρίς μουδιάσμα δαχτύλων
• Αρθραλγίες
• Κεφαλαλγίες (ημικρανίες κ.α.)
• Νευραλγίες – Νευραλγία τριδύμου
• Άγχος
• Αϋπνία
• Κόπωση
• Άσθμα (γενικότερα εξισορροπιστική ρυθμιστική δράση στο αμυντικό σύστημα)Ε
• Στομαχικές διαταραχές (γαστρίτιδα, ναυτία κ.α.)
• Εντερικές διαταραχές (δυσκοιλιότητα, χρόνια διάρροια, ευερέθιστο έντερο κ.α.)
• Γυναικολογικές διαταραχές (διαταραχές εμμήνου ρύσης, κλιμακτήριος κ.α.)
• Διακοπή καπνίσματος
• Συμπληρωματικά στη ρύθμιση βάρους

*Τα άνω αναφέρονται ενδεικτικά, καθώς τελικώς επίκειται στην κρίση του Ιατρού-Βελονιστή πότε και σε ποια περίπτωση ενδείκνυται ο βελονισμός.

Πως εφαρμόζεται

Μέσω πολύ λεπτών βελονών μιας χρήσεως που εισάγονται στα κατάλληλα για τον ασθενή και την πάθηση σημεία του σώματος και που αφαιρούνται μετά το πέρας της συνεδρίας. Η διαδικασία είναι κατά κύριο λόγο ανώδυνη.

Πως δρα

Μέσω νευροβιολογικών οδών μεταφέρεται το ερέθισμα από την επιφάνεια του δέρματος σε σημεία του επικείμενου ιστού και του αυτόνομου και κεντρικού νευρικού συστήματος και έτσι ενεργοποιούνται οι θεραπευτικοί μηχανισμοί στα επιθυμητά σημεία του σώματος. Ο καθορισμός των κατάλληλων σημείων ανάλογα με την πάθηση και τον ασθενή είναι και αυτός που διαφοροποιεί την δράση στο σώμα

Φαρμακευτική αγωγή και βελονισμός

Ο βελονισμός μπορεί να εφαρμοστεί ανεξάρτητα από την όποια φαρμακευτική αγωγή λαμβάνει ο ασθενής, ενώ ο ιατρός-βελονιστής υποχρεούται να λάβει το ιστορικό του ασθενούς πριν την πρώτη συνεδρία και να εξετάσει τον ασθενή κατά περίπτωση. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί μάλιστα να σας προταθεί και μια θεραπεία παράλληλη με τον βελονισμό ακόμη και φαρμακευτική αγωγή, ώστε να επιταχύνει και να βελτιστοποιήσει την αποθεραπεία σας. Ο βελονισμός αποτελεί ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια του ιατρού για να επιτύχει το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Έτσι και άλλες θεραπείες όχι μόνο μπορούν να συνδυαστούν με τον βελονισμό, αλλά και επιβάλλεται θεραπευτικά σε κάποιες περιπτώσεις να συνδυαστούν.

Πόσο διαρκεί η θεραπεία

Εξαρτάται από την πάθηση και την χρονιότητα αυτής.

Το άρθρο Βελονισμός εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

H Neural Therapy είναι μία θεραπευτική τεχνική με βάσεις στη λειτουργική Ανατομία και Νευροανατομία, στη Νευροφυσιολογία αλλά και στη Νευροανοσολογία και δράση σε οξείες και χρόνιες διαταραχές

Τρόπος δράσης

Κατά την διάρκεια της θεραπείας εγχέεται μικρή ποσότητα τοπικού αναισθητικού σε ένα ή και περισσότερα επιλεγμένα σημεία, ανάλογα της περιοχής του πόνου ή της ενόχλησης καθώς και άλλων σημείων που προκύπτουν από το ιστορικό με βάση τις νευροανατομικές και άλλες συσχετίσεις. Ένα ολοκληρωμένο ιστορικό είναι απαραίτητο για τον σχεδιασμό της θεραπείας, καθώς παλαιότερες ουλές, τραυματισμοί και φλεγμονές, π.χ. στην περιοχή των δοντιών είναι δυνατόν να προκαλέσουν “πεδία διαταραχής”. Τα πεδία διαταραχής είναι περιοχές στο σώμα οι οποίες δρουν ερεθιστικά, όπως ένα χρόνιο στρεσσογόνο ερέθισμα το οποίο αποσυντονίζει τις λειτουργίες αυτορρύθμισης του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Απαραίτητη είναι επίσης, εφόσον δεν υπάρχουν ήδη, η διενέργεια κλινικών και άλλων αιματολογικών και παρακλινικών εξετάσεων.

Τα τοπικά αναισθητικά είναι φάρμακα που χρησιμοποιούνται ανέκαθεν στην ιατρική κυρίως για την αναισθητική τους ιδιότητα π.χ. τοπικά σε επεμβάσεις. Στη Neural Therapy η χρήση τους αποσκοπεί σε άλλες ιδιότητες του φαρμάκου. Μέσω της δράσης τους στο αυτόνομο νευρικό σύστημα και στην βασική λειτουργική μονάδα αυτού τα τοπικά αναισθητικά δρουν ρυθμιστικά στην αιματική ροή, φλεγμονή και κατά συνέπεια στη ρύθμιση του πόνου και στην επαναφορά των φυσικών αυτορρυθμιστικών λειτουργιών του σώματος. Τα τοπικά αναισθητικά που χρησιμοποιούνται στη Neural Therapy στερούνται πρόσθετων ουσιών και αποδομούνται γρήγορα (μέσα σε 20 λεπτά) από τον οργανισμό γεγονός που τα καθιστά πιο ασφαλή.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που η Neural Therapy συνδυάζεται κάλλιστα με οποιαδήποτε άλλη θεραπευτική ή φαρμακευτική αγωγή.

Αποτέλεσμα

Ως αποτέλεσμα της θεραπείας είναι είτε η βελτίωση των συμπτωμάτων είτε η ίαση, τόσο οξέων όσο και χρόνιων παθήσεων ή διαταραχών. Σε περιπτώσεις συστηματικών νόσων π.χ. αυτοάνοσα νοσήματα, νεοπλασμάτων ή και ανατομικών δομικών αλλαγών π.χ. προχωρημένη αρθρίτιδα η θεραπεία μπορεί κατά περίπτωση να λειτουργήσει ως παρηγορητική – υποστηρικτική θεραπεία. Η διάρκεια της θεραπείας καθώς και τυχόν περιορισμοί ή αντενδείξεις συζητούνται εξατομικευμένα στην πρώτη συνεδρία.

Ενδείξεις

• Κεφαλαλγία τάσεως, ημικρανία κλπ.
• Νευραλγία τριδύμου, πάρεση προσωπικού
• Φλεγμονώδεις παθήσεις των οφθαλμών, διαταραχές της παραγωγής δακρύων κ.α.
• Φλεγμονώδεις η αλλεργικές παθήσεις της ρινός ή των παραρινίων κόλπω
• Φλεγμονώδεις παθήσεις των ώτων – εμβοέ
• Παθήσεις των αμυγδαλών, των σιελογόνων αδένων και του λάρυγγα
• Παθήσεις της στοματογναθοπροσωπικής περιοχής
• Λειτουργικές διαταραχές της καρδιάς ή των πνευμόνων
• Γαστρεντερολογικές διαταραχές ποικίλης αιτιολογίας
• Διαταραχές του ουροποιογεννητικού συστήματος
• Διαταραχές ή πόνοι στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης (οσφυαλγία) και των αρθρώσεων (ώμος, αγκώνας, ισχίο, γόνατο, ποδοκνημική κλπ.)
• Λειτουργικές διαταραχές του αυτόνομου ΝΣ (διαταραχές της εφίδρωσης, αιμάτωσης, θερμορύθμισης, ύπνου, κλπ.)

Το άρθρο Neural Therapy εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Με τον όρο “νευροτροποποίηση” προσδιορίζονται σήμερα μέθοδοι που χρησιμοποιούν φαρμακολογικά ή φυσικά ερεθίσματα, που έχουν ως στόχο να τροποποιήσουν τη φυσιοπαθολογία των νεύρο-ενδόκρινο-ανοσολογικών λειτουργιών που εμπλέκονται στη γέννηση διαφόρων ασθενειών.

Συμπεριλαμβάνει επιστήμες που ανήκουν στην Συμπληρωματική Ιατρική όπως την Ωτοθεραπεία και τον Ωτοβελονισμό όσο και αυτές που αναπτύχθηκαν πιο πρόσφατα στο πλαίσιο της βασικής και κλινικής νευροφυσιολογικής έρευνας όπως ο Ωτικός Διαδερμικός Ερεθισμός του Πνευμονογαστρικού Νεύρου και ο Τριδυμικός Νευρικός Ερεθισμός.

Η ΩΝΤ Ωτική Νευροτροποποίηση είναι κατά συνέπεια μία θεραπευτική τεχνική που βασίζεται στον ερεθισμό του πτερυγίου του αυτιού με διαφορετικές τεχνικές και μπορεί να θεωρηθεί η μοντέρνα εξέλιξη του Ωτοβελονισμού ή Ωτοθεραπείας.

Τρόπος δράσης και εφαρμογής

Το μοντέλο της ΩΝΤ δίνει έμφαση σε μη επεμβατικές μορφές ερεθισμού του πτερυγίου του αυτιού. Αυτές είναι: ο συνεχόμενος στο χρόνο ερεθισμός πίεσης είτε με ημιμόνιμες μικροβελόνες (0.3 – 0.6 mm) που συγκρατούνται στο σημείο από ένα τσιρότο (από λίγες ημέρες μέχρι 3-4 εβδομάδες) είτε με ηλεκτρικό διαδερμικό ερεθισμό.
Μέσω του ερεθισμού του πτερυγίου του αυτιού, δεδομένης της ιδιαίτερης νεύρωσης του επιτυγχάνεται μία πνευμονογαστρική, τριδυμική και νωτιαία τροποποίηση, που είναι απολύτως μη επεμβατική, ανώδυνη και αποτελεσματική σε διάφορες ασθένειες ή λειτουργικές διαταραχές.

Θεραπευτικές εφαρμογές της ΩΝΤ

• ευεξία
• ρυθμιστική δράση συμπαθητικού-πνευμονογαστρικού
• αϋπνία, τροποποίηση της απάντησης στο ψυχικό στρες και βελτίωση της επίδοσης, διαταραχές του άγχους και της διάθεσης
• στην γυναικολογία (αμηνόρροια και δυσμηνόρροια, εξάψεις και διαταραχές κλιμακτηρίου, ως θεραπεία υποστήριξης στις τεχνικές εξωσωματικής γονιμοποίησης)
• στην ολοκληρωμένη θεραπεία της παχυσαρκίας και των Διατροφικών Συμπεριφορών
• στην ολοκληρωμένη θεραπεία του καπνίσματος
• σε αλγαισθητικό και νευροπαθητικό μυοσκελετικό άλγος οξέος και χρόνιου, κεφαλαλγίες κ.α.
• θεραπεία της ιδιοπαθούς ναυτίας, της ναυτίας της κυήσεως ή από χημειοθεραπεία
• αντιφλεγμονώδης ανοσοτροποποίηση
• στο ανώτερο και κατώτερο αναπνευστικό
• στις λειτουργικές διαταραχές και στις χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις του γαστρεντερικού και ουροποιητικού συστήματος
• στη νευρολογία: περιφερικό νευροπαθητικό άλγος, φαρμακοανθεκτική επιληψία (at-VNS), ολοκληρωμένη θεραπεία στην αποκατάσταση μετά από εγκεφαλικό, ιλιγγικά σύνδρομα

Το άρθρο Ωτική Νευροτροποποίηση εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Οι Τεχνικές χαλάρωσης είναι ένα σύνολο δραστηριοτήτων, ασκήσεων σωματικών ή και διανοητικών, ιδιαίτερα ευεργετικές για την υγεία μας.

Τρόπος δράσης

Η πλειονότητα των λειτουργιών του σώματος μας είναι μη συνειδητές, αυτόνομες και υπόκεινται στον έλεγχο του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Σε καταστάσεις στρες το αυτόνομο νευρικό σύστημα ενεργοποιεί τον μηχανισμό εγρήγορσης (fight or flight response) έτσι ώστε το σώμα μας να είναι σε θέση να αντιδράσει κατάλληλα μπροστά στον επικείμενο «κίνδυνο» δηλ. κάποιο στρεσογόνο ερέθισμα. Αυτός ο μηχανισμός ενεργοποιείται και απενεργοποιείται περισσότερες φορές την ημέρα καθώς η καθημερινότητα μας μπορεί να ενέχει πολλαπλά στρεσογόνα ερεθίσματα. Κάποιες φορές είναι τόσα πολλά που η κατάσταση χαλάρωσης μέσω του Παραυμπαθητικού Νευρικού Συστήματος (relaxation response) δεν προλαβαίνει να ενεργοποιηθεί.

Οι Τεχνικές Χαλάρωσης εξυπηρετούν ακριβώς αυτόν τον σκοπό. Εκπαιδεύουν κατά κάποιο τρόπο το σώμα μας να μπορεί να διατηρεί ή και να επαναφέρει γρηγορότερα και ευκολότερα την φυσική αυτή κατάσταση χαλάρωσης (relaxation response) στο σώμα.

Τι επιτυγχάνουν

Η έγκαιρη και τακτική εξάσκηση των Τεχνικών χαλάρωσης και συναισθηματικής απελευθέρωσης συμβάλλει στην ευεξία, την πρόληψη και τη θεραπεία. Αναλυτικότερα, συμβάλλει στη διαχείριση του καθημερινού στρες, στις κρίσεις πανικού, στη μείωση των συμπτωμάτων του χρόνιου στρες, στη διαχείριση του χρόνιου πόνου, των φοβιών, στη βελτίωση του ύπνου κ.α. 

Ποιες είναι οι Τεχνικές Χαλάρωσης

Οι παρακάτω είναι κάποιες από τις πιο αποτελεσματικές και κατάλληλες Τεχνικές Χαλάρωσης:

• Αυτογενής Εξάσκηση ( Autogenes Training )
• EFT ( Emotional Freedom Technique )
• Τεχνικές αναπνοής
• Προοδευτική μυϊκή χαλάρωση

Το άρθρο Τεχνικές Χαλάρωσης εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

• Προληπτική Ιατρική: Aξιολόγηση των εξειδικευμένων αναγκών του ατόμου και καθοδήγηση του με βάση των ιατρικών πρωτοκόλλων σε προληπτικές εξετάσεις και κατάλληλη ολοκληρωμένη ιατρική συμβουλευτική
• Αντιμετώπιση οξέων παθήσεων: Διάγνωση οξέων παθήσεων όπως ένας αιφνίδιος πόνος ή μια ίωση κ.τ.λ. μέσω κλινικής εξέτασης και άλλων εργαστηριακών εξετάσεων και κατάλληλη θεραπευτική παρέμβαση με φαρμακευτική και άλλη αγωγή
• Αντιμετώπιση χρόνιων παθήσεων: Αξιολόγηση και πλάνο θεραπείας σε ένα ευρύ φάσμα παθήσεων όπως Σακχαρώδης Διαβήτης, Αρτηριακή Υπέρταση, Υπερλιπιδαιμία, Σύνδρομα χρόνιου πόνου κ.α.
• Παρακολούθηση και παραπομπή για διενέργεια αντίστοιχων εξετάσεων στα πλαίσια του τακτικού ελέγχου χρόνιων παθήσεων π.χ. παραπομπή για αιματολογικές εξετάσεις, υπέρηχους κ.α.
• Συνταγογράφηση επαναλαμβανόμενης φαρμακευτικής αγωγής σε χρόνιες παθήσεις
• Εφαρμογή εξειδικευμένων τεχνικών και μεθόδων με στόχο την πρόληψη και θεραπεία οξέων και χρόνιων παθήσεων με ευρύ πεδίο γνώσης
• Θεραπευτική προσέγγιση βασισμένη στις ξεχωριστές ανάγκες του κάθε ατόμου και της οικογενείας
• Έμφαση στη σωματική αλλά και ψυχολογική και πνευματική υγεία με εναρμόνιση στο περιβάλλον

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ο ορισμός της Υγείας είναι ο εξής :

«Υγεία είναι μια κατάσταση πλήρους σωματικής, νοητικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλώς η απουσία νόσου ή αναπηρίας.»

Ο άνθρωπος λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από τα επιμέρους όργανα που τον απαρτίζουν. Έχει συναισθήματα, τρέφεται, κινείται και αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Αν και βέβαια η υγεία δεν είναι απλώς μια στάσιμη κατάσταση, αλλά μια συνεχώς μεταβαλλόμενη διαδικασία. Η  Γενική Ιατρική περισσότερο ίσως από τις άλλες πολύτιμες ειδικότητες έχει εξ ορισμού μία ολιστική προσέγγιση της ανθρώπινης υγείας και η Γενική Γιατρός οφείλει να έχει μια εξίσου ολιστική θεραπευτική προσέγγιση και γνώση, γιατί τελικά υγεία είναι…ποιότητα ζωής!

Το άρθρο Γενική Ιατρική εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Η υγεία είναι μία δυναμική κατάσταση σωματικής, ψυχικής και πνευματικής ευεξίας (βλ. ΠΟΥ).

Ποια η σχέση της υγείας με την αυτορρύθμιση;

Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει ένα πολύπλοκο σύστημα αυτορρύθμισης ώστε να διατηρήσει την ομοιόσταση* και επομένως την υγεία. Φυσιολογικές λειτουργίες, ορμόνες, όργανα, μυς, νεύρα, δέρμα και συνδετικός ιστός υπόκεινται στην αυτονομία του ίδιου μας του οργανισμού για αυτορρύθμιση και ισορροπία.

*Ομοιόσταση: Είναι η ικανότητα του οργανισμού να διατηρεί σταθερές τις συνθήκες στο εσωτερικό του παρά τις εξωτερικές μεταβολές έτσι ώστε να λειτουργεί αποδοτικά.

Ποιος ο ρόλος του κύτταρου στην υγεία;

Το κύτταρο είναι η μικρότερη λειτουργική μονάδα του σώματος μας και το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από τρισεκατομμύρια τέτοια. Όσο τα κύτταρα μας παραμένουν υγιή και όλος ο οργανισμός με τα υποσυστήματα του θα λειτουργεί εύρυθμα. Υψίστης σημασίας λοιπόν είναι να δημιουργήσουμε τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, να βελτιώσουμε το κυτταρικό περιβάλλον και να προσφέρουμε στο κύτταρο τις πρώτες ύλες που χρειάζεται για να λειτουργήσει. Για την ενίσχυση της κυτταρικής ευεξίας απαραίτητες είναι η καλή αιματική ροή και η επαρκής ιστική οξυγόνωση. Έτσι επιτυγχάνεται επίσης η απορροή των τοξικών αποβλήτων του κυτταρικού μεταβολισμού, η ρύθμιση των τοπικών μικροφλεγμονών (silent inflammation) κ.α.

Τι άλλο απαιτείται για να παραμείνουμε υγιείς;

Για την ευεξία και την διατήρηση της υγείας μας, απαιτείται επίσης, να φροντίζουμε το πνευματικό και συναισθηματικό μας κομμάτι. Οι καθημερινές μικρότερες ή μεγαλύτερες ευθύνες που αναλαμβάνουμε μας εξουθενώνουν τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Το καθημερινό στρες διαταράσσει την ισορροπία του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Αρχικά παρατηρούμε μία αύξηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος, αλλά η διαταραχή της λεπτής ισορροπίας συμπαθητικού και παρασυμπαθητικού στο χρόνιο στρες που δεν εξισορροπείται επαρκώς, δεν αργεί να επιφέρει συμπτώματα σωματικά και ψυχικά (αυπνία, επιρρέπεια σε ιώσεις, χρόνιες παθήσεις κ.τ.λ.). Με τον χρόνο και τις ευθύνες να μας κυνηγούν η αξιολόγηση των προτεραιοτήτων μας είναι ουσιώδης σημασίας, όπως και ουσιώδης σημασίας είναι η εξισορρόπηση του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Πρόληψη ή θεραπεία;

Πριν όμως φτάσουμε στη νόσο και τη θεραπεία της είναι προτιμότερο και αποτελεσματικότερο να μιλήσουμε για πρόληψη. Η πρόληψη στην Ιατρική είναι ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία για μακρόχρονη υγεία και ευεξία.

Πώς επιτυγχάνεται η υγεία;

Η πολυδιάστατη φύση του ανθρώπου απαιτεί και μια πολυδιάστατη θεραπευτική αντιμετώπιση. Από τη μια η βιολογία και η βιοχημεία, η φυσιολογία του κυττάρου και των οργανικών συστημάτων και από την άλλη η ψυχική και πνευματική διάσταση του ανθρώπου, εν ολίγοις ο άνθρωπος, μας κατευθύνουν σε μια σφαιρική προσέγγιση της πρόληψης και της θεραπείας, όπου όλες οι παρεμβάσεις διαχρονικές και σύγχρονες καλούνται να υπηρετήσουν τον ίδιο σκοπό, την υγεία μας.

Το άρθρο Θεραπευτική Προσέγγιση εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Το στρες είναι η φυσική εγγενής σωματική μας απάντηση σε οποιοδήποτε ερέθισμα απαιτεί άμεση προσοχή και διαχείριση, εγρήγορση και προσαρμογή.

Ορμόνες όπως η αδρεναλίνη και η κορτιζόνη εκκρίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου στο σώμα μας με αποτέλεσμα την αύξηση του καρδιακού ρυθμού, την αύξηση του ρυθμού της αναπνοής, αύξηση της αιματικής ροής σε κύριους μυς του σώματος και άλλες αλλαγές. Η έκκριση ορμονών που παρατηρείται οδηγεί σε μια έκρηξη ενέργειας που κινητοποιεί το σώμα μας ώστε να αποδώσει το καλύτερο δυνατό (Fight or Flight Response).

Είδη στρες

Τα ερεθίσματα που προκαλούν στρες ποικίλουν και μπορεί να είναι φυσικά – σωματικά, συναισθηματικά, ψυχοκοινωνικά κ.α.

Το στρες μπορεί να είναι θετικό όπως ο ενθουσιασμός ή ανυπομονησία για κάτι ευχάριστο, ένα ταξίδι ή μια εργασία που ετοιμάζουμε, η φυσική άσκηση – ένα αγαπημένο σπορ.

Πολλές φορές όμως το στρες μπορεί να πηγάζει από την αγωνία να ανταποκριθούμε στους απαιτητικούς και διαφορετικούς ρόλους της καθημερινότητας, θυμό ή φόβο για το μέλλον λόγω οικονομικών, εργασιακών, διαπροσωπικών προβλημάτων ή προβλημάτων υγείας.

Πότε χρειάζεται προσοχή

Το στρες μπορεί να είναι οξύ οπότε και αφορά μόνο μια στιγμή ή ένα μικρό χρονικό διάστημα. Φυσιολογικά μετά την πάροδο του ερεθίσματος που προκάλεσε το στρες, το σώμα μας επανέρχεται σε μια πιο ήρεμη κατάσταση λειτουργίας (relaxation response). Οι εναλλαγές αυτές είναι απολύτως φυσιολογικές. Εάν όμως λόγω π.χ. μη επίλυσης του προβλήματος, το σώμα μας παραμένει για αρκετό διάστημα, μήνες ή και χρόνια στην ίδια κατάσταση εγρήγορσης, το στρες είναι πλέον χρόνιο και οι επιπτώσεις στην υγεία μας είναι αναπόφευκτες. Το αρχικά ευεργετικό κοκτέιλ των ορμονών του στρες καθίσταται μακροχρόνια επιβλαβές.

Σημεία και συμπτώματα χρόνιου στρες

• Μυοσκελετικό άλγος, κράμπες, μυϊκή εξάντληση
• Αυπνία
• Διαταραχές της διάθεσης (π.χ. ευερεθιστότητα, κατάθλιψη )
• Γαστρεντερολογικές διαταραχές (π.χ. Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, έλκος στομάχου)
• Καρδιαγγειακές διαταραχές ( αίσθημα παλμών, αρτηριακή υπέρταση)
• Μεταβολικό σύνδρομο (π.χ. αύξηση βάρους, σακχαρώδης διαβήτης)
• Ενδοκρινολογικές διαταραχές ( π.χ. υποθυρεοειδισμός)
• Σύνδρομα πόνου (Ινομυαλγία, Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης)
• Αυτοάνοσα νοσήματα (Θυρεοειδίτιδα, Ρευματοειδής αρθρίτιδα)
• Νευρολογικές διαταραχές ( Διαταραχές Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος)

Το άρθρο Στρες εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Η οξεία φλεγμονή είναι η απάντηση του οργανισμού στην οποιαδήποτε ιστική βλάβη λόγω μηχανικών, βιολογικών ή βιοχημικών παραγόντων. Ενεργοποιείται άμεσα, μέσα σε δευτερόλεπτα και στοχεύει στην άμυνα και αποθεραπεία της βάλλουσας περιοχής.

Μηχανισμός δράσης

Ως αποτέλεσμα παρατηρείται στην περιοχή αύξηση της αιματικής ροής μέσω διαστολής των αγγείων και αύξηση της διαπερατότητας αυτών, με εισροή ουσιών από το αίμα και τον μεσοκυττάτιο χώρο καθώς και κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος. Στις παραπάνω ενέργειες οφείλεται η ερυθρότητα, το οίδημα και η αύξηση της θερμοκρασίας στην πάσχουσα περιοχή.

Χρονιότητα – Χρόνια φλεγμονή

Η οξεία φλεγμονή έχει διάρκεια μερικών δευτερολέπτων έως εβδομάδων και υποχωρεί καθώς η ιστική βλάβη αποκαθίσταται και επανέρχεται η λειτουργικότητα στην περιοχή. Η χρόνια φλεγμονή είναι μια αργή, μεγάλης διάρκειας φλεγμονώδης διαδικασία που μπορεί να υφίσταται από μερικούς μήνες έως και χρόνια.

Πού οφείλεται η χρόνια φλεγμονή;

Η χρόνια φλεγμονή μπορεί να οφείλεται στους εξής παράγοντες:

• Διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος π.χ. αυτοάνοσο νόσημα
• Ύπαρξη ξένου σώματος π.χ. εμφύτευμα, πρόθεση κ.α.
• Βιοχημικοί παράγοντες – οξείδωση π.χ. περιβαλλοντικοί, διατροφικοί παράγοντες κ.α.
• Γενετική προδιάθεση
• Αδυναμία του σώματος να καταστείλει επαρκώς κάποιο λοιμογόνο παράγοντα π.χ. φυματίωση
• Παλαιός τραυματισμός, μεταχειρουργικά
• κ.α.

Οι παραπάνω παράγοντες λειτουργούν αθροιστικά και ερεθιστικά στο ανοσοποιητικό σύστημα διατηρώντας την φλεγμονή. Καθώς η διάρκεια της φλεγμονής παρατείνεται, η συσσώρευση των αιμοπεταλίων και των κυττάρων του ανοσοποιητικού, το μίγμα φλεγμονωδών κυτταροκινών (ιντερλευκίνες, TN-F) που εκκρίνονται από τα κύτταρα στην πάσχουσα περιοχή αλλάζει και η φλεγμονή χρονίζει με δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία μας. Επίσης παράγοντες όπως το κάπνισμα, η παχυσαρκία, η έλλειψη ύπνου, το στρες, επηρεάζουν δυσμενώς την εξέλιξη.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις της χρόνιας φλεγμονής στην υγεία μας;

Η χρόνια φλεγμονή δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα, αντιθέτως μπορεί να δρα σιωπηρά και να περάσει αρκετό διάστημα προτού παρουσιαστούν οι πρώτες ενδείξεις κάποιας νόσου, ενώ η διαδικασία της γήρανσης των κυττάρων του οργανισμού επισπεύδεται. Πολλές χρόνιες ασθένειες φαίνεται να σχετίζονται με την χρόνια φλεγμονή π.χ. Σακχαρώδης Διαβήτης, στεφανιαία νόσος, νόσος του Parkinson, νόσος Alzheimer, αλλεργίες καθώς και σύνδρομα πόνου.

Θεραπεία (βλ. Θεραπευτική Προσέγγιση)

Το άρθρο Φλεγμονή εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .

Ο οξύς πόνος είναι ένα σήμα συναγερμού του σώματος, μία δυσάρεστη υποκειμενική αίσθηση, που ειδοποιεί ότι μία βλάβη συμβαίνει στο σώμα ή πρόκειται άμεσα να συμβεί.

Τι τον προκαλεί;

Ο οξύς πόνος προκαλείται ως αντίδραση σε ένα ερέθισμα του περιβάλλοντος. Τα ερεθίσματα αυτά τα διακρίνουμε σε θερμικά π.χ. η επαφή με κάτι πολύ ζεστό ή κρύο, μηχανικά π.χ. η αίσθηση έντονης πίεσης ή πρόσκρουσης, χημικά π.χ. η επαφή με οξύ. Οξύς πόνος επίσης μπορεί να προκληθεί κι από ερεθίσματα που προέρχονται από το εσωτερικό του σώματος, όπως ο σπλαχνικός πόνος π.χ. κατά τη διάρκεια ενός καρδιακού εμφράγματος όταν ο καρδιακός μυς υποοξυγονώνεται.

Μηχανισμός δράσης

Το επώδυνο ερέθισμα λαμβάνεται από τους αλγαισθητικούς υποδοχείς και μεταδίδεται μέσω του νωτιαίου μυελού στα ανώτερα κέντρα του κεντρικού νευρικού συστήματος στον εγκέφαλο όπου και επεξεργάζεται η πληροφορία. Η απάντηση στην περιφέρεια δίνεται σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Δράση αναλαμβάνει το Συμπαθητικό νευρικό σύστημα και το σώμα περνά στη λεγόμενη κατάσταση φυγής (flight response). Ο καρδιακός παλμός, η αρτηριακή πίεση, ο ρυθμός της αναπνοής αυξάνονται και το μυικό σύστημα είναι έτοιμο για άμεση δράση. Για παράδειγμα αν κατά λάθος ακουμπήσουμε το πυρωμένο μάτι της ηλεκτρικής κουζίνας την ίδια σχεδόν στιγμή τραβάμε ενστικτωδώς το χέρι μας μακριά ενώ η καρδιά μας και η αναπνοή μας έπιταχύνουν. Η επαφή με το καυτό μάτι ενεργοποιεί τους μηχανισμούς στρες-άμυνας του οργανισμού μας. Ακόμη και αυτό το τράβηγμα του χεριού στο παραπάνω παράδειγμα είναι ένδειξη του πώς ο εγκέφαλος μας καταγράφει τις προηγούμενες εμπειρίες μας και μαθαίνει μέσω από αυτές.

Πού αποσκοπεί;

Ο μηχανισμός του οξέος πόνου είναι θα λέγαμε ένας από τους φρουρούς του σώματος μας, που ως στόχο έχει τον περιορισμό και την αποτροπή μεγαλύτερης ιστικής βλάβης. Το σώμα μας αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο και αντιδρά τοπικά και κεντρικά ώστε να τον περιορίσει.

Πόσο διαρκεί;

Η διάρκεια του οξέος πόνου μπορεί να κυμαίνεται από μερικά δευτερόλεπτα έως και περισσότερες εβδομάδες. Είναι η ένδειξη ότι ακόμη υπάρχει ερέθισμα – ιστική βλάβη και η ύπαρξη του συνεχούς οξέος πόνου είναι αυτή που σε δεύτερη φάση κινητοποιεί μηχανισμούς επούλωσης και αποθεραπείας. Άλλωστε το ίδιο μας το σώμα ενώ αρχικά ενισχύει την αίσθηση του πόνου με τους μηχανισμούς αυτορρύθμισης που διαθέτει αρχίζει σταδιακά να την περιορίζει. Για παράδειγμα αμέσως μετά το πρώτο «σοκ» εκκρίνονται ενδογενείς αναλγητικές ουσίες.

Θεραπεία οξέος πόνου

Ο οξύς πόνος είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας όπου το αίτιο είναι κατά περίπτωση λιγότερο ή περισσότερο – σαφές και η θεραπεία εστιάζει στο αίτιο του πόνου. Ανάλογα βέβαια με το αίτιο διαφοροποιείται και η θεραπεία. Κάποτε είναι σκόπιμη μια πιο συντηρητική θεραπεία – χορήγηση αναλγητικών, φυσιοθεραπείες, βελονισμός – ενώ άλλοτε επεμβατικές τεχνικές – χειρουργείο – μπορεί να είναι αναπόφευκτες (βλ. ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ )

Το άρθρο Οξύς Πόνος εμφανίστηκε πρώτα στο Δρ. Εύη Κυρμάνογλου .